دل نوشته های یک نسل دومی
اجتماعی،ادبی، تحلیلی
قالب وبلاگ

بیش از 20 سال از زمانی که برای نخستین بار توفیق درک محضر آقای بهجت را یافتم، می‌گذرد. در آن زمان برای من که دانش‌آموز نوجوانی بودم، فضای «مسجد فاطمیه»، مشهور به مسجد خانم، محل برگزاری نماز جماعت آیت‌الله بهجت بسیار عجیب می‌نمود.

 

 

اگرچه توسط یکی از معلمان وارسته، با این چهره نورانی آشنا می‌شدم، اما هنوز هم برایم محل سوال بود که چرا در مسجد کوچکی واقع در محله گذرخان قم، این تعداد چهره‌های برجسته حوزوی و اجتماعی حضور می‌یابند. در آن زمان که هنوز جایگاه علمی و عرفانی آیت‌الله بهجت به عنوان مرجع تقلید و عارف مجتهدین در جامعه تبیین نشده بود، تعدادی از افراد برای درک نماز جماعت ایشان از تهران، اصفهان و برخی شهرهای دیگر به قم می‌آمدند.

 

البته به تدریج که بیشتر با فضای مسجد و حال‌و‌هوای نمازهای بی‌نظیر آیت‌الله بهجت آشنا شدم، این ابهام برطرف گردید. اما ابهامی دیگر جایگزین آن شد و آن هم شدت تواضع و افتادگی این چهره بی‌بدیل علم و عرفان بود‌، در آن سال‌ها که ازدحام جمعیت هنوز قابل تحمل بود، آیت‌الله بهجت با صبر و تواضعی منحصر به فرد، پس از نماز سرپا می‌ایستادند و تک‌تک به تقاضای علاقه‌مندان جهت تفأل و استخاره از قرآن کریم پاسخ می‌گفتند.

روزهای جمعه نیز که در منزل ایشان جلسه ذکر فضائل و مرثیه اهل‌بیت(ع) برقرار بود،‌ ایشان کماکان با تواضعی که مخصوص به خود ایشان بود، دو زانو کنار درب منزل می‌نشستند و به مهمانان مجلس اهل‌بیت(ع) خوش‌آمد می‌گفتند.

 

سال‌های بعد توفیق این را یافتم که در کنار مرقد علی‌بن‌موسی الرضا(ع) به مشهد مقدس نظاره‌گر و همراه این راحل الی‌الله باشم. در این‌جا نیز تواضع و خاکساری ایشان به عنوان یک مرجع تقلید در محضر اهل‌بیت(ع) منحصر به فرد بود، بوسیدن خاک درگاه امام هشتم(ع) و زیارتی مثال‌زدنی، علاقه‌مندان و مریدان ایشان را منقلب می‌نمود.

 

یک بار پس از زیارت مرقد امام رضا(ع) که ایشان طبق برنامه همیشگی برای خواندن فاتحه‌ای به قبر عارف مشهور، مرحوم نخودکی مراجعه می‌کردند،‌ از ایشان توصیه‌ای را طلب کردم که فرمودند: «به آن‌چه می‌دانی عمل کن، خداوند آن‌چه را نمی‌دانی به تو خواهد آموخت.»

 

به هر تقدیر،‌ وجود آیت‌الله بهجت در میان جامعه، نخبگان و حتی علما و مراجع معظم تقلید، سرمایه‌ای گران‌بها و منحصر به فرد بود.

 

شاید جمع علم، عرفان، تقوا، تواضع، توکل و توسل ایشان در فرد دیگری کمتر قابل تکرار باشد. میزان ارادت آیت‌الله بهجت به اهل‌بیت(ع) وصف ناشدنی بود، شب‌های جمعه که پس از نماز استثنایی ایشان که با قرائت سوره اعلی، حال‌وهوای عرفانی خاصی را پدید می‌آورد و سفره معنوی تمام نشدنی را جهت ارتزاق مشتاقان پهن می‌کرد، روضه برقرار بود و اشک‌های گران‌بهای این چهره جاودانه، موجب انقلاب روحی سایرین می‌شد.

 

آن‌چه که امروز می‌توان گفت، این که در کنار پیکر مطهر ایشان که پس از 9 دهه تلاش، ریاضت و مجاهدت به آسایش رسیده است، روحی نظاره‌گر است که به جرأت می‌توان گفت در این مدت طولانی حتی یک شب هم آرام و قرار نداشت و پیوسته متلاطم و شیدا بود، اگرچه این وجود گران‌قدر امروز دیگر در میان ما نیست، اما نامش در کنار سایر اولیای الهی همچنان می‌درخشد و تنها حسرتی را برای امثال ما به جا گذاشته که چرا از این امانت الهی که اکنون به جایگاهش بازگشته است، بی‌بهره و کم‌بهره مانده‌ایم و این حسرت برای من تمام شدنی نیست

فواد صادقی

[ دوشنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳۸۸ ] [ ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ ] [ غلامحسین سلجوقی ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

نويسندگان
شرکت های مهم

[ بیمه کوثر ] [ شهدا را یاد کنیم باذکر صلوات ]
بک لينک